روزگار نا«شاد» دانش‌آموزان بلوچستان/ اینجا در ازدحام مشکلات، نوبت به موبایل نمی‌رسد

از سراسر وب

گروه جامعه «رکن آنلاین»؛ مریم شریفی: «یک سوم روستاهای کشور، زیرساخت‌های لازم برای دریافت محتوای آموزشی در شبکه آموزش دانش‌آموزی «شاد» را ندارند.» «سه و نیم میلیون دانش‌آموز ایرانی هیچ‌گونه دسترسی به گوشی هوشمند ندارند.»، «400هزار دانش‌آموز در سیستان‌وبلوچستان به آموزش مجازی دسترسی ندارند.» و… در این روزهای ناشاد کرونایی و به‌ویژه بعد از بازگشایی نصفه‌ونیمه مدارس، از این قبیل اخبار فراوان می‌شنویم؛ خبرهایی که هر بار با تاکید بیشتری یادآوری می‌کند هنوز در بسیاری از نقاط کشور، بسترهای لازم برای آموزش مجازی فراهم نیست و در چنین شرایطی، بسیاری از دانش‌آموزان از تحصیل باز می‌مانند.

اما راست گفته‌اند که شنیدن کی بود مانند دیدن. برای اینکه به تصویر روشن‌تری از وضعیت تحصیلی دانش‌آموزان در مناطق محروم کشور در این روزهای کرونایی دست پیدا کنیم، به‌عنوان نمونه از فعالان فرهنگی و جهادی در منطقه بلوچستان سراغ گرفتیم. مشاهدات میدانی این مردان و زنان دغدغه‌مند که این روزها بیش از هر زمان دیگری نگران آینده تحصیلی دانش‌آموزان مستعد این خطه هستند، نشان می‌دهد با توجه به فراهم نبودن زیرساخت‌ها و امکانات لازم، در این مناطق فقط می‌توان روی آموزش حضوری دانش‌آموزان سرمایه‌گذاری کرد.

 

*روایت اول: گروه جهادی «بچه‌های بلوچ»

با پول یارانه نمی‌شود موبایل خرید…

بیش از هزار کیلومتر دورتر از بچه‌های بلوچستان زندگی می‌کند اما گزاف نیست اگر بگوییم در چند سال گذشته کمتر پیش آمده روزی را بدون دغدغه دانش‌آموزان این منطقه سپری کرده‌باشد. اینطور است که بهتر از هر کسی از وضعیت تحصیل این بچه‌های دوست‌داشتنی اما محروم از امکانات مطلع است. تا از آموزش مجازی دانش‌آموزان بلوچ می‌پرسم، انگار از موضوع غریب و دور از ذهنی پرسیده باشم، با تعجب سئوالم را تکرار می‌کند و بعد، آب پاکی را روی دستم می‌ریزد و حرف آخر را همین اول می‌زند: «اینجا، آنقدر مشکلات و نیازهای جدی‌تر وجود دارد که نوبت به آموزش مجازی بچه‌ها نمی‌رسد.» لحظه‌ای مکث می‌کند و در ادامه می‌گوید: «لازمه آموزش مجازی، داشتن گوشی تلفن همراه است. مردمانی که با پول یارانه زندگی می‌گذرانند، چطور می‌توانند برای فرزند محصل‌شان موبایل بخرند؟ آن هم نه یکی، چون هر خانواده چند بچه محصل دارد. یک دوست در این منطقه دارم که خودش در آموزش‌وپرورش کار می‌کند و قاعدتاً حقوق ثابت دارد. مدتی قبل که مجبور شد برای فرزندش موبایل بخرد تا بتواند با سامانه «شاد» همراه شود، می‌گفت: «قیمت موبایل، کمرم را شکست!» با این اوصاف، چه توقعی از دیگر خانواده‌ها می‌توان داشت؟»

«رحیم دانایی» که از حدود 8 سال قبل در قالب گروه جهادی «بچه‌های بلوچ» توانسته اقدامات ارزشمندی برای حمایت از دانش‌آموزان بلوچستان انجام دهد، در سال تحصیلی جدید و با تغییرات ناشی از شیوع ویروس کرونا، با شرایط سخت‌تری برای کمک به این بچه‌ها مواجه شده‌است. او که امسال هم در آغاز سال تحصیلی به بلوچستان سفر کرده‌بود، می‌گوید: «با توجه به شرایط اقتصادی خانواده‌ها و وضعیت اینترنت در شهرها و روستاهای بلوچستان، فقط می‌توان روی آموزش حضوری بچه‌ها حساب کرد؛ حتی در این شرایط کرونایی و خطراتی که وجود دارد. البته این شکل از برگزاری کلاس‌ها هم بدون مشکل و دردسر نیست. همان ماسک ساده جراحی یک‌بارمصرف که در تهران با قیمت 1500 تومان فروخته می‌شود، اینجا قیمتش تا 4500 تومان هم می‌رسد. حالا تصور کنید خانواده‌ای که یک سال است گوشت نخورده، چطور می‌تواند در هر نوبت 12، 13 هزار تومان فقط برای تهیه ماسک برای 3 فرزند محصلش هزینه کند؟»