تصویر دیده نشده از فضاپیمای خصوصی دریم چیسر
از سراسر وب
فضاپیمای «دریم چیسر» که ساخت و توسعه آن توسط شرکت آمریکایی «سیرا اسپیس» صورت میگیرد، برای بردن آزمایشها، تجهیزات و محمولههای مورد نیاز به «ایستگاه فضایی بینالمللی» مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
به گزارش ثریا فضاپیمای خصوصی «دریم چیسر»(Dream Chaser) ساخت شرکت آمریکایی «سیرا اسپیس»(Sierra Space)، برای ارسال محموله و فضانوردان به مدار پایین زمین طراحی شده است. این نسخه دریم چیسر قرار است آزمایشها، تجهیزات و سایر محمولهها را در دسامبر ۲۰۲۳ به «ایستگاه فضایی بینالمللی»(ISS) ببرد.
انتظار میرود که دریم چیسر برای نخستین پرتابهای خود از موشک کاملا جدید «ولکان قنطورس»(Vulcan Centaur) شرکت «ائتلاف پرتاب و راهاندازی»(United Launch Alliance) استفاده کند تا هم این موشک و هم خود دریم چیسر آماده شوند. صرف نظر از موشک یا مأموریت، این فضاپیمای مشابه «شاتل»(Shuttle) برای فرود آمدن در باندهای شاتل معمولی در پایان پرواز طراحی شده است.
مشخصات دریم چیسر
طول: ۹ متر
ظرفیت بار: ۵۴۴۳ کیلوگرم بدون احتساب وسیله نقلیه که دارای ۴۵۳۶ کیلوگرم ظرفیت اضافی است.
بالها: تاشو برای نسخه باری و غیر تاشو برای نسخه دارای سرنشین
ظرفیت سرنشین: هفت نفر
مقصدها: مدار پایین زمین یا ایستگاههای فضایی
موشک پرتابگر: ولکان قنطورس؛ همراه با احتمال استفاده از یک موشک دیگر
دریم چیسر کمی شبیه به نسخهای از شاتل فضایی و براساس طرحهای ناسا و شوروی است. طراحی دریم چیسر با توجه به طراحی فضاپیمای ناسا موسوم به «HL-۲۰» صورت گرفته است که به دهه ۱۹۸۰ بازمیگردد.
به گفته ناسا، HL-۲۰ براساس یک فضاپیمای شوروی به نام «BOR-۴» ساخته شد که یک هواپیمای جاسوسی آمریکا در اوایل دهه ۱۹۸۰ آن را مشاهده کرد. هواپیمای فضایی HL-۲۰ که هرگز در مدار قرار نگرفت، نوعی فضاپیما بود که بدنه آن «lift»(نیرویی که هواپیماها و فضاپیماها را در آسمان نگه میدارد) تولید میکند. ناسا به دنبال یک جایگزین ارزان و قابل اعتماد برای شاتل فضایی بود و طراحی HL-۲۰ به مدت ۱۵ سال دستخوش تغییراتی شد.
مقامات ناسا گفتند که شرکت «راکول اینترنشنال»(Rockwell International) در سال ۱۹۸۹، یک قرارداد را برای انجام دادن مطالعه و ارزیابی عمیق HL-۲۰ دریافت کرد. دانشجویان «دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی»(NCSU) و «دانشگاه ایالتی کشاورزی و فنی کارولینای شمالی»(North Carolina A&T) در سال ۱۹۹۰، یک مدل در مقیاس کامل ساختند تا ایمنی و قابلیت استفاده از فضاپیما را برای خدمه انسانی آزمایش کنند. علاوه بر این، مقامات ناسا گفتند که در سال ۱۹۹۱، مجوز یک مطالعه برای تعیین امکانسنجی توسعه یک نمونه اولیه و سیستم عملیاتی، به «شرکت توسعه پیشرفته لاکهید»(Lockheed Advanced Development Co.) واگذار شد.
برنامه تجاری سرنشیندار ناسا
نهادهای پیشین شرکت سیرا اسپیس شامل «اسپیسدو»(SpaceDev) و «سیرا نوادا کورپوریشن»(Sierra Nevada Corp)، مواد HL-۲۰ را در سال ۲۰۰۶ از ناسا دریافت کردند و طراحی را ارتقا دادند. تقریبا در همان زمان، ناسا در پی فاجعه سال ۲۰۰۳ شاتل «کلمبیا»(Columbia) که به منهدم شدن شاتل هنگام ورود مجدد و کشته شدن هفت فضانورد منجر شد، بررسی یک جایگزین را برای شاتل فضایی قدیمی آغاز کرد.
تلاشها و مطالعات گوناگون در نهایت با ایجاد «برنامه تجاری سرنشیندار»(Commercial Crew Program) در سال ۲۰۱۰ به اوج رسید که هدف هدایت شرکتها را در توسعه تاکسیهای فضایی خصوصی به مقصد ایستگاه فضایی بینالمللی دنبال میکرد. سیرا نوادا برای قراردادهای توسعه برنامه تجاری سرنشیندار ناسا، با شرکتهای دیگر به مدت چهار سال به رقابت پرداخت و پیشنهاد کرد که ماموریتهای دریم چیسر خود را با استفاده از موشک «اطلس ۵»(Atlas V) شرکت ائتلاف پرتاب و راهاندازی انجام دهد.
ناسا به تدریج طی چندین دور تأمین مالی توسعه، فهرست شرکتهای رقیب را کاهش داد اما طراحی سیرا نوادا کورپوریشن تقریبا تا پایان فرآیند ادامه داشت. با وجود این، ناسا در سال ۲۰۱۴ کپسول سرنشیندار «دراگون»(Dragon) شرکت «اسپیسایکس»(SpaceX) و فضاپیمای «استارلاینر»(Starliner) شرکت «بوئینگ»(Boeing) را به عنوان نخستین وسایل نقلیه تجاری سرنشیندار انتخاب کرد.
سیرا نوادا کورپوریشن در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۴، اعتراضی را با ادعای «پرسشهای جدی و ناسازگاری در روند انتخاب منبع» به «دیوان محاسبات آمریکا»(GAO) ارسال کرد. در حین بررسی اتهامات، کار کردن روی توسعه برنامه تجاری سرنشیندار به طور موقت متوقف شد. دیوان محاسبات آمریکا در ژانویه ۲۰۱۵، هیچ مشکلی در ارزیابی پیدا نکرد و علیه سیرا نوادا کورپوریشن حکم داد.
